Hoewel ik dit en het vorige bericht op hetzelfde moment aan het schrijven ben, maak ik er maar twee posts van. Dat staat iets professioneler.
Ik denk niet dat ik die foto’s nog ga verkleinen, ik denk niet dat mijn trouw lezerspubliek (de ongelukkige die hier per toeval op klikt en de feedbotjes) een probleem heeft met het inladen mijner fotografische juweeltjes. Ik ben trouwens zot van mijn nieuwe camera (ik geef het nog net geen naam), en ik heb geen moment spijt dat ik het ding heb gekocht. Bovendien heb ik photoshop, dus kan ik mezelf tussen een bende supermodellen inwurmen, en mij ook wat gespierder en mooier maken dan ik al ben. Maar toch;
Zeeklassen
Die maar twee dagen hebben geduurd, en, om de cliché’s vandaag niet onberoerd te laten, ze zijn voorbij gevlogen. Het weer was iets minder, zeker de vrijdag, maar de wind was de max. Ik heb de donderdag met flapperend hemd op de top van een duin een tijdje staan genieten van deez’ frisse bries, met het geraas der schuimende koppen op de achtergrond (en spelend kinderen natuurlijk). Jammer voor de kinders was het springtij, dus bleef het bij spelen in de duinen. Wat fijn is aan die mannen; ze brengen vol trots zelf de meest gevaarlijke dingen naar je toe, zodat je daar zelf niet op hoeft te letten. Gevaarlijk als in; roestige stukken ijzer, gebroken flessen en interessante stenen die ze achteloos in het rond gooien, meestal juist een kleuter missend. Natuurlijk heb ik ook enkele (een stuk of 100) foto’s gemaakt. Zoals
deze van Pim, die een minuutje de tijd nam om het bord goed te lezen. Pim is een coole kerel (en ook zeer braaf) en ik vind het persoonlijk een zeer geslaagde foto. Olé.
De smiley!
De hele groep, minus de kleuters. Ik ben echt blij dat ik deze job kan verderdoen tot de vakantie, en ik hoop dat mijn volgende even tof is. Om daar eventjes op door te gaan, ik heb een serieuze klop gekregen van de man met de hamer na het zeetje. Alhoewel ik niet de zwaarste job ter wereld heb, en ik een hele tijd in shiften heb gewerkt (en soms hard ook) heb ik toch op mijn zetel moeten crashen na aankomst thuis. Ik heb dit al eens gezegd geloof ik, maar door herhaling maak ik mijn punt waarschijnlijk duidelijk en moet ik minder nadenken over een onderwerp waarover ik kan schrijven. De kamers en het hotel (de Zeebries in Oostduinkerke) waren trouwens dik in orde. Zicht op zee!
Gisteren was er ook een schoolfeest waar ik zonder trauma’s van vroegere vernederingen gewoon naartoe kon gaan. En daarna uit, waar deze foto
ook getuige van is (valt het op dat ik mijn camera overal naartoe sleep?).
Op naar nieuwe avonturen, met zand in mijn haren.
)
