Ouwe zak

Met de laptop op het terras is het zalig schrijven. Jammer genoeg zijn mijn knuisten iets te dik om zonder fouten te typen (wat een rottige kleine toetsen!), maar ik zal verdomd zijn als ik mijn toetsenbord ook nog eens ga halen, want het is veel te lekker weer voor onnodige fysieke exertie. Niet dat ik het aanbod van een huisgenoot om 60 km te gaan fietsen onnadrukkelijk heb afgeslagen, maar ik heb nu eenmaal meer zin in een dagje thuis zitten.

Bovendien voelt het aan als zomer, en is een soortement van lentekuis noodzakelijk. Eindelijk voorgoed het winterdekbed eraf halen (wat altijd een reden tot juichen is), Onverwachte Was doen (de was die opeens opduikt en verklaart waarom ik zo weinig ondergoed had) en de opruim verder doen.

Die gaat trouwens nog steeds door. De dvd’s zijn al verdeeld, nu nog uitdelen of verkopen. Mensen zijn er trouwens veel te dankbaar voor. Voor mij hebben die dingen eigenlijk geen waarde meer (een vage 5 euro daargelaten) en ik voel me dan altijd een beetje schuldig dat ik dingen wegdoe die dus eigenlijk waardeloos zijn. Een rare situatie.

En een druk weekend. Een fuif, en ik was al een beetje vergeten hoe dat was, waar de muziek uitstekend was om te dansen, maar jammer genoeg zo hard stond dat babbelen of zelfs schreeuwen een onmogelijke opgaaf was. Jammer, want ik geloof dat ik een compliment kreeg en dat op de totaal verkeerde manier geïnterpreteerd heb (ik dacht dat ze het over de DJ had). Het verklaart wel de rare blik die ik kreeg, maar dat soort revelaties krijg je natuurlijk alleen maar als je uren later je tanden staat te poetsen.

En een housewarming. Daarvoor moest ik achter de ring ergens uitkomen, en op typische wijze ben ik zowel op de heen als terugweg weer aan de dood ontsnapt, niet door mijn toedoen, maar door het feit dat ik ook buiten de werkuren door idioten geplaagd word. Als ik zeg aan de dood ontsnapt meen ik dat trouwens ook, en gaat het om centimeters. En ik die me altijd netjes aan de snelheidsbeperkingen houd. Alles went, en ik vertrek geen spier meer als mijn leven mijn ogen voorbijsuist, maar blijf nu en dan wel even hangen bij de meer intiem interessante dingen, want dat, laten we wel wezen, is toch ook alweer een tijdje geleden.

Ik heb het trouwens allemaal verbazend nuchter uitgezeten, wat te verklaren valt door het feit dat alcohol, net als wiet, niet echt bijdraagt tot de conversatie, ik het niet nodig heb om als een spast te kunnen dansen en de dag erna verpest wordt door een ongelukzalig gevoel. Geen kater, maar slechte slaap en vertroebelde hersens die ervoor zorgen dat ik absoluut niks presteer of zin heb iets te doen.

Kortom, ik ben langzamerhand een ouwe zak aan het worden.