Vlot

Iemand heeft me een paar maanden geleden gezegd dat dit een leuk jaar wordt, en dat ik een hoop terug zou krijgen voor alles wat ik al gegeven heb.

De voorbije week daarentegen, dat was afzien.

Ik heb een hekel aan koude tenen, maar hitte bekomt me eigenlijk ook niet goed. Het was vooral de klamme, laffe zwaarte die het em deed, die slapen een onmogelijkheid maakte, en me elke paar uur onrustig wakker schudde met vochtige lakens.

Zaterdagochtend was ik blij dat ik vijf uur aan één stuk had geslapen.

Koppel de hitte aan slaapgebrek, weer eens drukte-wegens-veel-zieken op het werk, zodat er weer overuren gepresteerd werden en ik nog vermoeider was, en het feit dat er een zekere spanning heerste op het werk en ik was zelf in een enigszins kranky toestand de voorbije week. Als kers op de taart kwam er nog een leuke rekening, courtesy van mijn ibo-contract, wat me na veel gedoe te veel was uitbetaald en nu dus lekker mocht worden teruggestort.

Een dip, een dal, een verzinking in de grond, drijfzand zonder bodem, dagen op een vlot ver van land.

En das nu allemaal gedaan, want ik voel me best wel lekker eigenlijk. De makke is dat ik me normaal uit een vervelende situatie plaats, en mezelf eventjes vanop een afstand bezie. Dit is een heel fijne methode die ik iedereen aanraadt die zin heeft voor drama (zoals ondergetekende, en zich daar aan stoort) omdat het vaak de absurditeit van een situatie laat zien. Het maakt de boel lichter, en op den duur leer je van jezelf houden, wat veel te weinig mensen eigenlijk doen (ik heb het over liefde hier, dus ook de mindere kanten zien en die aanvaarden, in plaats van in een egoïstisch huisje te gaan zitten). Maar je hebt zo van die periodes dat dat ook weer niet lukt, dat het ene na het andere komt, en je dus vastzit. Nu moet ik dus orakelen hoe ik daar weer uit gekomen ben door een zeer gerichte wilsinspanning, edoch dan zou ik meer zever verkondigen dan normaal. Ik heb de zondag gewoon tot 13 uur des middags in mijn nest liggen stinken en me bij iedere verstoring weer omgedraaid. Klaar.

Het leven heeft geen handleiding, nul garantie en op het einde krijg je je geld niet terug als het tegenviel. Bovendien ben je dan dood en denk ik niet dat er ergens een ombudsman rondhangt die boven een kopje koffie een luisterend oor zal aanbieden. Hij zal het overigens veels te druk hebben.

Zoek het zelf maar uit. Dat is meer vrijheid dan de meeste mensen aankunnen.