‘T Stad

Een bus vliegt voor mijn karretje in en ik sta pal op mijn rem om niet als een plek op het wegdek te eindigen. Mijn hart zit in mijn keel en mijn handen trillen. Ik voel me kwaad en machteloos. Ik ben blij dat er een hele afstand zat tussen mij en mijn achterligger.

We lopen rond in de stad, gedreven door oude instincten, een weg die we jaren hebben afgelegd en blijkbaar nog altijd in ons brein ligt. Sommige vitrines veranderen nooit. Volgens een oude afspraak verlopen de conversaties in het engels.

Ik knijp er even tussenuit om een oude kwestie af te handelen, maar je kan nooit verwachten dat iemand jaren aan een stuk op dezelfde plek blijft werken. Ik voel me opgelucht, omdat de zaak niet meer in mijn handen ligt, en droef, omdat sommige dingen aflopen zonder dat je het in de hand kan houden.

Op de terugweg heb ik de snelweg voor mij alleen, en ik rij puur voor het gevoel een tijdje enkel op dimlicht, zodat de lijnen als vage schimmen naast me in het donker verdwijnen. Stom, maar opwindend.