Maandelijks archief: februari 2007

weekends en werk

Het toffe aan werk is dat je dat meestal niet hoeft te doen in het weekend, ter bewijs voer ik mijn laatste betrekking aan. Mijn voorlaatste betrekking daarentegen hield in dat ik niet alleen het merendeel van deze fijne tijden aan mij voorbij zag snellen, maar ook de uren waarop ik fijne tijden beleefde.

Good riddance I say!

Maar nu zitten we alweer aan de sollicitatie, het onvermijdelijke schrijven en daarbij zoveel mogelijk de slijmerij uit de weg gaand, edoch ook de regels van de kunst in het oog houdend. Er is niks vervelenders als origineel uit de hoek te komen in een proces waarbij originaliteit vaak bestraft wordt.  De makke is dat je niet weet bij welk bedrijf je wél fluks uit de hoek mag springen, vaak zijn het eerder de jonge bedrijven die conservatief met deze zaken omgaan (als ik naar mijn persoonlijke werkervaringen kijk). Het probleem met jong zijn  is dat je serieus genomen wilt worden, de grote bedrijven wilt imiteren, daarbij vergetend dat deze de frisse aanpak en occasionele kwinkslag wel eens graag zien.

Of ook niet. Ik ben natuurlijk nog altijd werkloos (pardon moderne, pro-actieve maatschappij, werkzoekend).  Morgen daarentegen moet ik eens gaan kijken voor een opleiding. Dit is wel grappig, ik ben verplicht naar een infosessie te gaan die ik zelf heb aangevraagd. Ik vraag me af hoe die lui dat aanpakken.

“Meent hij dat wel echt? Voor alle zekerheid maken we het verplicht, zodat hij er niet meer onderuit kan, de wezel.”

Ben ik dan ook verplicht me in te schrijven voor voornoemde opleiding? Misschien pak ik morgen beter een advocaat mee. Voor het geval dat ik voor de rechter word gesleept als ik zou beslissen dat, nee, deze opleiding past niet bij mij, ze (aha) vervolmaakt  mij niet in deze huidige omstandigheden.

Het merendeel is eigenlijk maar onschuldige frustratie zeg. Ik werk namelijk liever dan dat ik werkloos ben, alleen al om dit soort dingen te vermijden. Ik héb interesse voor deze opleiding, maar schiet mij niet af als ik beslis dat het niks voor mij is. En beledig me alsjeblieft niet met het verplicht maken. Of ook nog eens goed met een markeerstift over het uur en de plaats te gaan, daarbij implicerend dat ik moeite heb met een brief te lezen, of een afspraak na te komen. Misschien zit ik wel in de eerste fase van werkloosheid, en gaat die na een tijdje over in een soortement van kleurenblindheid, zodat alleen felle kleurtjes en heftige geluiden mij uit een semi-comateuze toestand kunnen opwekken.

De derde fase zal misschien bestaan uit acute alcoholverslaving, wat ik kan afleiden uit de lui die om 11 uur des ochtends al dapper met een halve liter Gordons in de rij voor mij stonden, vage tatoeages over wit vel. Dit was natuurlijk in de tijd dat het langharig werkschuw tuig voor een stempeltje van een norse ambtenaar voor de middag uit zijn bed moest.  Gelukkig bleef ik altijd vriendelijk, want de volgende job is maar een glimlach weg.

De wijsheid van vandaag is dus; poets je tanden voor je op gesprek gaat! (En dump de halve liter)

Valentijn!

Bon, de laatste paar dagen op school als toezicht… Jammer! Ik geloof wel dat ik al een goede richting heb gevonden (lees een soortement van doel) qua werk waar ik me op wil richten. Niet alsof ik mijn vorige jobs met tegenzin heb gedaan of zo, maar er is een verschil tussen jobs die u uw leven kunnen kosten (en leuk zijn op een soort van ironische manier) en dingen die gewoon zeer bevredigend zijn op euh… mentaal vlak?

Enfin, we zijn weeral wat ervaringen rijker, ik heb wat centen verdiend en in tegenstelling tot algemene opinie heb ik slechts weinig kinderen trauma’s bezorgd. Ik hoop wel dat er op jobgebied wat leuks uit de bus komt en de dreigende schaduwen van RVA, VDAB en allerhande vervelend papierwerk zich van mijn horizon verwijderen.

Leuke dingen; ongelofelijk fijn verjaardagsfeest van Els, een zacht bed en weinig slaap bij Tom en een leuk optreden van KV Express.

(diep in mij is er nog altijd iets aan het dansen)

Vol goede moed op naar de volgende job dus!

En tis vandaag valentijn. Dat maakt een titeltje zoeken ook alweer gemakkelijk.

Stoppen met roken voor dummies

Omdat ik recentelijk zesentwintig geworden ben, heb ik mezelf als cadeau wat meer gezondheid beloofd. Het is bovendien altijd al de bedoeling geweest om te stoppen met roken voor ik dertig word, anders kan ik net zo goed al aan een kuil voor mezelf beginnen.

En net als iedereen die als een heeft geprobeerd, weet ik dat het zwaar bout ging zijn. En yups, vijf dagen later kan ik alleen nog maar bevestigen dat het inderdaad zwaar kut is die stomme sigaret te laten liggen. Het is een levende hel, mijn lieve kinderen.

Als ik niet ietwat hyper en incoherent ben, dan ben ik wel wat duf en depri. De illegale stimulatie van mijn endorfinegehalte de laatste jaren laat zich goed merken. Als een zeezieke jojo schommelen mijn buien op en neer, mij van de ene kant van het spectrum der wonderlijke menselijke emoties naar de andere werpend. En soms ben ik ook pissig. Maar écht pissig, pissig als in God die in het goeie ouwe testament steden tot glas verzengd. Als ik bijvoorbeeld merk dat mijn dvd-speler even niet goed werkt. Heel vitale zaken kortom, die een hartverzakking veroorzaakt door extreme woede waard zijn.

En waarom? Omdat ik het beu ben dat ik verslaafd ben. Die stinkgeur in mijn kleren niet meer kan verdragen. Diezelfde stinkgeur die ik nu nog zelfs tegenkom als ik mijn kamer binnenkom. Het feit dat ik alleen de meest extreme geuren en smaken nog maar kan waarnemen (het is eigenlijk geen wonder dat ik een pot sambal er op een week doorkrijg, ik proef het niet meer). Het feit dat ik afhankelijk ben, dat een klein wit staafje, waarvan bewezen is dat het dodelijk kan zijn, dat dat mijn geluk bepaalt. Dat het hebben of niet hebben van dat staafje een avond kan verpesten of maken.
En ik heb al een tijdje terug besloten om niet meer afhankelijk te zijn.

Want ik heb al gemerkt dat een verslaving of afhankelijkheid van een ding of persoon op den duur toch alleen maar in tranen eindigt.

Bon, na deze vlammende retoriek zal ik me pas écht schamen mocht ik weer opnieuw beginnen, dus heb ik geen keuze behalve in mijn beslissing te volharden en deze vreselijke storm des geestens uit te zitten.

shit. Ik zin in een saf.

Ziek zijn

Zelden of nooit ben ik ziek. Nu heb ik last van een lichte verkoudheid, dus is dat meteen een ideale gelegenheid om alle dagen dat ik vreselijk gezond ben geweest, in te halen.

Mijn symptonen zijn simpel; ik heb een lichte hoofdpijn vanwege al het snot in mijn sinussen, en mijn neus loopt. Door al dat snot klink ik als een dronken idioot, en bovendien lijkt het alsof er belangrijke zenuwbanen worden afgeklemd, want ik heb ook een redelijk licht gevoel in mijn hoofd. Een ander symptoon is de geur. Ik ruik altijd hetzelfde, behalve als ik een koffie drink of een sigaretje rook. Dat is weinig om mee te werken, maar gelukkig kunnen we dat allemaal dramatiseren. Mijn hoofdpijn kan ik makkelijk een upgrade geven door net iets te veel te roken, en de combinatie met koffie geeft een aangename geur van assebak waarin theezakjes hebben liggen fermenteren. Het snot benadruk ik door overvloedig mijn neus te snuiten, luid door mijn open mond te ademen en zielige snurfgeluiden voort te brengen.

Maar dit is slechts een klein deel van het werk. Echt ziek ben je pas als je jammert en zeurt over hoe ziek je wel niet bent, hoe je stoelgang eruitziet en constant een thermometer (een goeie ouwe, met kwik) om de vijf minuten afklopt, op zoek naar koorts. Het helpt om onder een dekentje te kruipen en een warm drankje te nuttigen, liefst iets zoets. Merk ook voortdurend op dat je pijn hebt, en trek zure gezichten.

Op deze manier ben ik nog eens lekker zielig zonder dat er mij echt iets mankeert. In principe is het gewoon een excuus om mezelf eens goed te verwennen, lang in bed blijven liggen met een boek, de afwas nog een dag te laten staan enzoverder enzovoorts.

Mensen die zichzelf ook eens willen verwennen, maar die niet echt een reden hebben, mogen mij altijd contacteren. Voor een kleine som ben ik bereid mijn snotneus over te dragen. Voor de rest mag je zelf zorgen.