Maandelijks archief: maart 2008

Blush

De laatste tijd ben ik hard aan het werk geweest, en dan gebeurt er weinig dat de moeite is om te delen met het wereldwijde web. Er is genoeg actie en zo, maar altijd zagen over uw werk, dat is toch ook maar niks.

Misschien ben ik weer een beetje ziek aan het worden, maar dan zaag ik juist meer.

Enfin, in ander nieuws; de kat is gesteriliseerd! Dat is zeer fijn, want dan hoeven we geen mails rond te sturen binnen enkele weken met de vraag of iemand nog een hele nest katten nodig heeft. Langs de andere kant werpt het ethische vragen op; toen ons halfgedrogeerde beestje als een zachte miauw onder de tafel kroop vroeg ik me een beetje af of het niet wel erg grof was, zomaar voor een dier beslissen dat er eens goed in gesneden kan worden. Als je zo’n litteken op de buik ziet dan fronst men wel eens. Maar ik ga echt geen kattenpil toedienen, mocht zoiets bestaan. En het zou al erg genoeg zijn dat mijn kat een beter sexleven heeft dan mij.

Jones (of poes, rotkat, kutbeest, poezewoes, keppe, enzoverders) was wel redelijk aan het uitflippen bij de dierenarts. Na een traumatische rit van zeker vijf minuten in een doos (gebracht in een doos!) kwam ze met grote ogen en dikke staart niet meer van mijn arm af. Bovendien zat er een ander kattenbeest in de kooi boven haar bij de overnachting, en ik was toch wel trots dat onze mobiele deurmat redelijk dreigende geluiden kon maken. Daar valt nog iets mee te doen, dacht ik. Het verklaarde meteen waarom ex-poes op een dag met een lelijke veeg op haar neus op schoot kwam. My cat is a bully.

Het voorbije lange weekend heeft ze dan ook voldoende aandacht gekregen, omdat ik zelf als een zeer lui varken op de zetel heb gelegen. Geen enkel plan gemaakt, gewoon uitslapen en niksen. Dikke kannen koffie zetten, een boek lezen, nog maar eens een film opzetten, naar de was kijken en besluiten dat die in de week ook wel gedaan kan worden, yup, ik ben er van opgeknapt.

En vandaag, na drie dagen betrekkelijke rust en stilte weer tussen het volk terecht komen. Dat was wel weer eventjes een schok mag ik zeggen. Het was juist alsof ik in een droom rondliep. Alles duurt twee keer zo lang als er veel mensen in de winkel zijn, en dan komen er natuurlijk ook weer veel vragen, zodat je naar iets anders moet zoeken, en op die zoektocht komen er weer mensen met vragen. Een beetje stresserend, maar ik ben het wel gewoon ondertussen.

Bovendien is het contact met de klanten ook wel tof, zoals vandaag, alwaar ik mijn Spaans nog eens mocht bovenhalen tegen een Chileense chica, die me vijf minuutjes later haar e-mail gaf.

Volgens omstanders werd ik zo rood als een biet.

Eruit

Vervelend; oprijden en in een halve file terechtkomen, en mensen die heel gehaast en soms wel gevaarlijk rijden.
Fijn; terugrijden en de hele snelweg voor jezelf hebben (bijna) en zonder zorgen wegdromen achter het stuur.

En daartussen in; terug thuis komen, een gewicht dat van de schouders afvalt, moe aankomen, maar fris teruggaan, en wachten, popelen zelfs, om verder te gaan, maar dat nog niet kunnen.

En zaterdag terug, en weer een stukje dichterbij.

Wetend waarop ik wacht, waarom het de moeite is, en dat tijd eigenlijk niet zo belangrijk is.

nu

Das experiment

Mijn experiment is mislukt! Omdat ik nu en dan tussen slapen en waken het gevoel heb dat ik andersom (dus met mij hoofd aan het voeteneinde) in bed lig, besloot ik gisteren iets gewaagds te doen; namelijk mijn slaaphouding met zomaar eventjes 180 graden te veranderen!!! Haha!

Jammer genoeg heb ik iets te weinig slaap gehad om een conclusie te kunnen trekken, en liep ik de hele dag als een zombie rond. Maar nu, na een heerlijk relaxerend bad (met schuim dat nog van plopplop doet in mijn oren en in gezelschap van zomaar VIER badeendjes) ben ik klaar om de finale test te aanvaarden. Een heerlijk tukje van zo’n zeven uur wacht mij op.

Ik verwacht een positieve invloed van aardstralen, een zachte bries op mijn kruin omdat ik nu dichter bij het raam lig, en de reacties van een mangoest op de alarmklok.

Stay tuned kids! Same Bat-time, same Bat-channel!!1

Ik denk dat het toch echt tijd wordt om te gaan slapen.

Dub Driving

Dit weekend heb ik het ouderpaar nog maar eens bezocht, zodat ze weten dat ik nog leef en niet aan de drugs zit. Eén van de dingen die me heeft beziggehouden op de rit naar; fri/tuur Suzy. Fri/tuur Suzy maakt namelijk de beste frieten ter wereld, nog betere hamburgers, en heeft de meeste snelle bediening die ik ooit heb meegemaakt op het vlak van aderverstoppend voedsel. Ik spaar mijn honger op als ik naar daar ga, savoureer de minuutjes die ik sta te wachten met een vlugge blik in het Belang, en laat Einstein rondtollend in zijn graf als ik de lichtsnelheid doorbreek naar huis. Helaas pindakaas dit weekend, want ze zijn op verlof, godverdomme. Gelukkig heeft ma dan altijd wat pasta of zo in de frigo staan, die met smaak verorberd wordt. In het jeugdhuis nog iemand tegengekomen die ik al lange tijd niet meer heb gezien, zonder spijt. Nadat er wat plezanterieën waren uitgewisseld en ik mijn huidige betrekking en woonplaats aangaf, kreeg ik een raar commentaar te horen. “Jaja, en ik ben hier aan het werk en hij daar (er was nog een derde persoon) we komen er wel”. Ik zei er maar niks op terwijl ik dacht “Wáár komen? Later? Beter? Lééf verdomme eens een keer”. Sommige mensen veranderen nooit. Hoeft ook niet.

Op de terugweg trouwens nog iets redelijk absurds meegemaakt. Bij een tankbeurt worden aangesproken door en vrouw, behangen met genoeg goud om de gemiddelde ngo drie Afrikaanse dorpen een waterpomp te geven, met de vraag of ik niet wist hoe ze haar benzinetank moest openen. Brave ziel die ik ben, volg ik deze madame om een helpende hand uit te steken of in ieder geval te kijken of ik niet wat goud kan snaaien. Aangekomen bij zo’n typische advocatenbak, zie ik meteen dat de dop bediend wordt door een knop aan de binnenkant. Door het tweede ding dat ik zie mompel ik iets over “binnen vragen” en maak ik me zo snel mogelijk uit de voeten, gesterkt in het gevoel dat natuurlijke selectie mij maar eventjes moet overslaan. Het klinkt misschien ongelofelijk, maar ik heb een hekel aan domheid. Wat deze vrouw had kunnen doen was even in de handleiding van de auto te kijken ALVORENS PROBEREN TE TANKEN, DAARIN TE FALEN EN HAAR HALVE KAR MET BENZINE TE DOORDRENKEN. Klapper op de vuurpijl; toen ik zei dat ze binnen maar eens moest vragen zei ze dit; “ja, maar dat zijn vrouwen”. Laat dit eventjes inwerken. Spreek de zin eens hardop uit. Ze zei dit op een toon die geen uitleg behoefde, alsof ze maar moest berusten en wachten op een Echte Man, die haar, teer schepsel, wel even uit de nood zou helpen. Ik weet nu echt niet of ik hierom moet lachen of huilen.

Ik koop regelmatig ook weer wat cd’s, omdat mijn tienjarige straatmonster gebrande cd’tjes maar niks vindt. Wat er nu in de kar ligt is dan ook een redelijk eclectische verzameling van wat ik redelijk goedkoop heb gevonden of teruggevonden. Matisyahu staat op dit moment op één, met “Live at Stubb’s”. Heerlijk relaxe live cd met nu en dan een stevig rilmoment. Die laatste van Daft Punk ben ik ook aan het grijsdraaien, net als de allereerste die ergens onderin ligt. Een leuke vondst was het Leugenpaleis voor slechts 7,50 EURO, niks beter dan een stukje Clement Peerens als ze weer beginnen te zagen op Brussel of het nodig vinden om Admiral Freebee te draaien (een echte artiest laat zich niet the legend noemen, knakker, dat leest men wel in de pers als ze legendarisch zijn. We spreken elkaar over tien jaar of zo). De soundtrack van Ocean’s Twelve is heerlijk ’s morgens, net als die van O brother where art thou. KV Express heb ik ook regelmatig op, en is eigenlijk ideaal voor elk moment van de dag.

Wat echter de pure kippenvel ervaring is, de cd die ik half heb gemeden om verschillende redenen. Eén, ik heb hem uitgeleend (vraag me niet aan wie), en nooit meer teruggekregen, en dan heb ik de vage hoop dat iedereen zo’n sukkel als mij is die altijd alles netjes en onbeschadigd teruggeeft. De tweede reden is dat hoewel de man de stem van een engel heeft, er toch een ietsje te veel emotie aan vast hangt voor mij.

BONUS

De cd’s en nummers (en films, bij nader inzien) die ik moeilijk kan draaien of kijken zonder een emotionele tijdreis te beleven. Oftewel, een blik in mijn ziel.

Numero uno; gelinkt aan Antwerpen, de periode van het samenwonen, de val, en de verhuis; Californication van de Peppers. Ik ken hem nog altijd rats vanbuiten, de soundtrack van het begin eigenlijk. Lamb, Grey Day van Zoot Woman, Portishead voor geruime tijd, Lacquer met Behind, Six blade Knife van Dire Straits, Don’t Panic van Coldplay, the Lost Art of Keeping a Secret van QOTSA, Maroon5 met this love, omdat het op het einde werd platgedraaid en last but not least Bed’s too big without you van The Police. Toon Telleghem hoort daar ook bij( dit gaat over een periode van zowat vijf jaar, dus dat mag wat meer zijn).

2; gelinkt aan Gent; cold water music van AIM, Savannah Station (eigenlijk meer gelinkt aan goeie herinneringen, maar soms), Massive Attack, Chasing Amy (hallo Antwerpen alweer), Ani Difranco, Devendra Banhart, Mutts, Blush van Woven Hand, NYPD Blue, Goran Bregovic, Madonna, Heartbeats van José, en ik vergeet er een paar.

En altijd, altijd Django, met Minor Swing.

Het is dus niet alsof ik tranen met tuiten begin te huilen bij het beluisteren van deze muziek, maar het brengt iets terug naar boven. De meeste dingen gaan niet weg, soms gaan ze gewoon slapen.

Die ene cd hou ik voor mezelf. Ik heb al genoeg openbaar gemaakt in één stukje.

Redelijk lang trouwens. Ik heb nog een experiment te doen.

Vannacht.