Maandelijks archief: april 2008

Ouwe zak

Met de laptop op het terras is het zalig schrijven. Jammer genoeg zijn mijn knuisten iets te dik om zonder fouten te typen (wat een rottige kleine toetsen!), maar ik zal verdomd zijn als ik mijn toetsenbord ook nog eens ga halen, want het is veel te lekker weer voor onnodige fysieke exertie. Niet dat ik het aanbod van een huisgenoot om 60 km te gaan fietsen onnadrukkelijk heb afgeslagen, maar ik heb nu eenmaal meer zin in een dagje thuis zitten.

Bovendien voelt het aan als zomer, en is een soortement van lentekuis noodzakelijk. Eindelijk voorgoed het winterdekbed eraf halen (wat altijd een reden tot juichen is), Onverwachte Was doen (de was die opeens opduikt en verklaart waarom ik zo weinig ondergoed had) en de opruim verder doen.

Die gaat trouwens nog steeds door. De dvd’s zijn al verdeeld, nu nog uitdelen of verkopen. Mensen zijn er trouwens veel te dankbaar voor. Voor mij hebben die dingen eigenlijk geen waarde meer (een vage 5 euro daargelaten) en ik voel me dan altijd een beetje schuldig dat ik dingen wegdoe die dus eigenlijk waardeloos zijn. Een rare situatie.

En een druk weekend. Een fuif, en ik was al een beetje vergeten hoe dat was, waar de muziek uitstekend was om te dansen, maar jammer genoeg zo hard stond dat babbelen of zelfs schreeuwen een onmogelijke opgaaf was. Jammer, want ik geloof dat ik een compliment kreeg en dat op de totaal verkeerde manier geïnterpreteerd heb (ik dacht dat ze het over de DJ had). Het verklaart wel de rare blik die ik kreeg, maar dat soort revelaties krijg je natuurlijk alleen maar als je uren later je tanden staat te poetsen.

En een housewarming. Daarvoor moest ik achter de ring ergens uitkomen, en op typische wijze ben ik zowel op de heen als terugweg weer aan de dood ontsnapt, niet door mijn toedoen, maar door het feit dat ik ook buiten de werkuren door idioten geplaagd word. Als ik zeg aan de dood ontsnapt meen ik dat trouwens ook, en gaat het om centimeters. En ik die me altijd netjes aan de snelheidsbeperkingen houd. Alles went, en ik vertrek geen spier meer als mijn leven mijn ogen voorbijsuist, maar blijf nu en dan wel even hangen bij de meer intiem interessante dingen, want dat, laten we wel wezen, is toch ook alweer een tijdje geleden.

Ik heb het trouwens allemaal verbazend nuchter uitgezeten, wat te verklaren valt door het feit dat alcohol, net als wiet, niet echt bijdraagt tot de conversatie, ik het niet nodig heb om als een spast te kunnen dansen en de dag erna verpest wordt door een ongelukzalig gevoel. Geen kater, maar slechte slaap en vertroebelde hersens die ervoor zorgen dat ik absoluut niks presteer of zin heb iets te doen.

Kortom, ik ben langzamerhand een ouwe zak aan het worden.

Advertenties

Moeiteloos

Ik heb boeken verkocht. En weggegeven. Waarom weet ik niet, misschien dat na al die jaren de meditaties daadwerkelijk iets uithalen en ik mij aan het onthechten ben van het aardse bestaan, en ergens op een hoge bergtop zal eindigen, gekleed in een ruw geitenvel. Dan zal ik dappere reizigers die mij opzoeken voor wijsheid wijsmaken dat een goede nachtrust, veel pindakaas en nu en dan een goeie neut rum ’s werelds geheimen zullen openbaren. “Meer is er niet aan jongens, lazer nu maar lekker op”. Lui die voor vage dingen bergtoppen beklimmen verdienen immers niet beter.

Maar toch. De afgelopen 27 jaar heb ik wel degelijk absolute crap verzameld die wel uit het rek mag verdwijnen. Een mooie boekenverzameling zegt iets over je persoonlijkheid, en mijn persoonlijkheid begon een beetje te veel op een slechte star trek aflevering te lijken, waar Kirk een planeet vol lelijke aliens vindt, er dus niks te neuken valt en hij Spock vertelt zijn bek te houden en de hele boel maar naar de verdoemenis lasert. Het werd dus sowieso tijd om het kaf van het koren te scheiden.

Dus zeg maar alle waardeloze nest uit de puberteit mag weg. Dat was dus al raar, omdat boeken op de een of andere manier heilig lijken. Toen ik veel kleiner was had ik de gedachte dat ik later een zeer grote en uitgebreide bibliotheek zou hebben, vol met interessante en klassieke werken, en misschien wel een bureau met een wereldbol erop. Over het algemeen heb ik wel interessante werken verzameld, maar klassiekers zullen het niet zijn. Bovendien, less is more.

Dus maar naar De Slegte, en kijken of ik nog iemand kan gelukkig maken met een oude Stephen King of Ray Bradbury. Of weggeven, als die ze niet aannemen (waarop ik de vraag kreeg of ik kanker had, en dat het creepy was, alsof ik alles aan het wegdoen was voor ik mijn laatste doodsreutel zou uitslaan). Het voelde eerder bevrijdend. Ik kreeg opeens zin om alles weg te doen, cd’s en dvd’s, de rest van de boeken, mijn doos vol oude prullen, brieven en souvenirs te verbranden, en alle ballast te dumpen.

Het zal de lente wel zijn, die aandringt op een grote schoonmaak, in het huis, maar ook in mijn leven, die mij de slaapkorsten van een lange winter uit de ogen doet wrijven en me vult met energie, en een drang om dingen te doen en de laatste onbekende kanten van mezelf te ontdekken.

Kortom, de laatste tijd voel ik me zeer licht en levendig. Au lait!

-Ik heb dus ook nog een redelijk aantal boeken liggen in redelijk goede staat, die ik misschien over Leuven ga verspreiden met de een of andere boodschap erin. Als ik iets leuks kan bedenken en het weer blijft een tijdje goed, begin ik eraan. Kan nog leuk worden.-

Moeite

Ik heb er niks op tegen om zomaar een nieuw berichtje te posten, maar er moet wel een beetje inhoud zijn.

Liefde

Een tijdje geleden ben ik een grens gepasseerd zonder het te beseffen. De grenspost is ook verlaten, je hoeft je papieren niet te laten zien, je hoeft zelfs je voet niet van het gaspedaal te halen. (kijk, dat vind ik nu eens een mooie metafoor).

Het eigenlijk besef kwam pas vandaag, toen ik een tamelijk ordinaire taak aan het uitvoeren was op mijn werk, zo’n klusje waarbij ik mijn gedachten wel eens op cruise control zet. Mijn prachtige openbaring ging ongeveer als volgt;

“Tiens, ik heb al in een tijdje niet meer de wanhopige nood gehad om echt absoluut een lief te hebben.”

Dat, brave mensen, is 100% waar. Ik weet eigenlijk niet echt wat ik erover moet schrijven. Ik ben op mijn gemak, heb een fijn leven en sinds enige tijd zit daar niet meer de nood tot enig lief bij. Ik kan dat zinnetje nog wat camoufleren, wat aan de bouw sleutelen, mezelf enigszins elitair gnuivend op de rug kloppen (“nouw luitjes dat heb uk weer moooiii gedaan”), maar dat is maar saai om te lezen. Bovendien kan het me eigenlijk niet zo veel interesseren, geloof het of niet.

Miserie en drama daarentegen, dat verkoopt. Noem mij EEN succesvolle serie waar geen drama in zit, en ik trakteer u (misschien) een pint.

De reden waarom ik daar niet over heb geschreven terwijl ik er als het ware in zat is simpel. Het internet heeft al genoeg drama, en er is zeker geen nood aan de zoveelste “boehoe waarom heb ik geen lief post”.

Daar is een reden voor fucker; je bent wanhopig op zoek. Mensen die wanhopig op zoek zijn naar een lief zullen er zelden een krijgen, tenzij ze Miranda heet en dronken is op een feestje. En na drie dagen wordt Miranda buitengezet omdat men nuchter niet met sommige dingen geconfronteerd mag worden en gaat de teller weer op nul voor de volgende klaagpost.

Vrouwen ruiken het als je wanhopig op zoek bent. Als schichtige hinden verdwijnen ze in de coulissen na de eerste stap die je zogenaamd zelfverzekerd binnenzet, maakt niet uit hoe hard ze zelf iemand nodig hebben. En dat is maar goed ook. Het enige wat erger is dan een wanhopige vrijgezel is de wanhopige met lief. Een relatie met het oog op iets beters. Nog met het hoofd ergens anders zitten, hopend dat de ware op een dag gewoon de deur binnen stapt. Niet uit liefde, maar uit gemak ergens instappen.

Ik ben daar gelukkig niet ingetrapt. Ik heb het één keer met iemand moeten uitmaken (de andere keren ben ik gedumpt, bleit) en ik schop nog liever een puppy dan dat ik dat nog eens moet overdoen met iemand, zelfs al zou het een absoluut kreng zijn (dat zou dan wel weer een goed verhaal zijn op café of zo “die trut, dié heb ik eens goed gedumpt zeg”).
Als wanhopige is het zelfs onmogelijk een date vast te krijgen. Het is sowieso als man moeilijker om een afspraakje met een onvermoedend vrouwelijk exemplaar te versieren, want er zit een penis in de weg (ik haat het woord date eigenlijk. Er is een perfect nederlands woord beschikbaar, dat duidelijk aangeeft waar het om draait). In ruwweg één jaar tijd heb ik dus nul, tel ze, nul afspraakjes gehad. Dat is eigenlijk best wel bizar, en naderhand bekeken, grappig. Op het moment zelf natuurlijk is het pure marteling om te zitten wachten op een reactie, maar miserie is grappig dus vermeld ik het maar even.

En rara, sinds ik niemand meer uitvraag, drie keer raden wie er wordt uitgevraagd.

Een paar keer zelfs, maar daar hebben jullie geen zaken mee (het begint hier al persoonlijk genoeg te worden, op een dag wis ik de hele nest en begin ik ergens anders opnieuw) enfin, toch niet iedereen die dit leest.

Maar één persoon die me heeft uitgevraagd is dan weer zo typisch dat het echt iets voor mij is. In een vorige post had ik het over mijn fortuinlijke ontmoeting met een Chileense op mijn werk. Klonk allemaal goed en veelbelovend nee? Maar na het toevoegen aan msn dacht ik er wel anders over. Ik ben uitgevraagd. Maar dan letterlijk. In een combinatie van spaans, gebroken engels en nederlands werd er mij gevraagd hoe oud ik was, of ik een lief had, of ik al kinderen had, en wat ik nog wou doen. De taal, toon (OPEENS ZO BEGINNEN TE TYPEN ZONDER REDEN) en directe manier van aanspreken gaven me eerst een lachstuip en vervolgens een WTF?-moment van niet geringe omvang.

Kennelijk ben ik er nog niet helemaal klaar voor. Ik ga nog een beetje wachten, zonder dat het wachten is.

Serieus hé? Hier is nog een uitsmijter om het goed te maken; voor sex ben ik natuurlijk altijd beschikbaar, ahaha, mail gerust!

Oorlog

Ik ben eigenlijk best wel vredelievend. Ik doe aan meditatie, zie mijn kat en de mensen rondom mij graag, en stort zelfs een bescheiden deel van mijn loon aan verscheidene goede doelen.

En toch heb ik soms zin om met een zwaar machinegeweer iets stuk te schieten. Dit in weerwil van mijn pacifistische neigingen en de weigering om een echt wapen zelfs maar aan te raken (ik ben er bang van).

Dat is iets volkomen begrijpbaars als men mannelijk is. Hoe goed een vrouw ook haar best doet om de man op te voeden en serieus te krijgen, er zal altijd een kleine jongen blijven zitten die graag speelt. Zoals met auto’s computers, modelbouw, filatelie, stenen gooien, x-boxen, gsms en gadgets, de dure dingen die volstrekt geen nut hebben dus.

Omdat ik dus blijkbaar aan het militaire fetish syndroom van Hurst blijk te lijden, ben ik dus maar gaan airsoften. Luchtzacht is een sport (waar ik even om moest lachen toen ik dat overal las, “zoals bowlen en golf ook sport zijn zeker”) die eruit bestaat om in heftige militaire uitrusting het tegenovergestelde team af te knallen. Men doet dit een beetje zoals met paintball, maar de bolletjes zijn veel kleiner, en het belangrijkste, de dingen die ze afvuren lijken net the real thing.

En het was leuk, oh lieve goden, het was leuk. Een hele dag lang (en dit was vorige zondag, dus moest ik er technisch gezien al om zes uur uit) door het bos en de verlaten bunkers van een oud fort hollen met een team van lui die even hard kicken als mij. En de gangen. Door stikdonkere gangen en kamers dwalen, twee verdiepen (?) onder de grond, op de tast, zonder geluid te proberen te maken, met nu en dan een flits van de lamp om je te oriënteren. Ik heb gesniped, geslopen, getijgerd, gespot,vijandelijke posities bestormd, ben weggedoken van vijandelijk vuur, heb kamers gecleared (zoals in de film), mij in greppels geworpen, spurten getrokken en honderden rondjes verstookt.

Tegen zes uur ’s avonds was ik stikop, vuil van de modder en het water, mijn gecamoufleerd overalletje was nat van het zweet en regen en ik voelde me als herboren. Eindelijk een hobby voor mij! De mensen die me kennen weten wel wat ik bedoel. Het was verdorie een jongensdroom die tot leven kwam. En het is een sport. Ik heb een redelijke conditie (ik zeg redelijk) maar nu zijn we twee dagen later en er zijn nog altijd spieren die luidop klagen bij een verkeerde beweging.

En maar goed ook. Ik ben al een tijdje op zoek naar een fatsoenlijke hobby, en na veel gedoe en gemekker heb ik dan blijkbaar toch iets gevonden(dwz, iets op zondag). Met mijn flexibele werkuren is het retemoeilijk iets te vinden dat ik consequent kan volgen, en waar ik niet per sé elke week hoef te staan na een dagtaak van tien uur of meer (ik heb niet echt de intentie om bij een bepaalde club te gaan).

Ik laat Freud hier trouwens netjes buiten, omdat hij eigenlijk best wel een eikel was en die psychologen nu maar eens moeten beslissen of hij wél of niet uit zijn nek kletst. Om de tien jaar van mening veranderen over dezelfde vent is niet echt bevorderlijk voor een tak van de wetenschap die van nature al een beetje wazig is en soms verbeten discussies kan voeren over de meest onnozele dingen (trauma’s van te lezen boeken en te blokken cursussen komen hier boven). Mijn M15 A4 tactical carbine replica is géén fallus, owkay?