Liefde

Een tijdje geleden ben ik een grens gepasseerd zonder het te beseffen. De grenspost is ook verlaten, je hoeft je papieren niet te laten zien, je hoeft zelfs je voet niet van het gaspedaal te halen. (kijk, dat vind ik nu eens een mooie metafoor).

Het eigenlijk besef kwam pas vandaag, toen ik een tamelijk ordinaire taak aan het uitvoeren was op mijn werk, zo’n klusje waarbij ik mijn gedachten wel eens op cruise control zet. Mijn prachtige openbaring ging ongeveer als volgt;

“Tiens, ik heb al in een tijdje niet meer de wanhopige nood gehad om echt absoluut een lief te hebben.”

Dat, brave mensen, is 100% waar. Ik weet eigenlijk niet echt wat ik erover moet schrijven. Ik ben op mijn gemak, heb een fijn leven en sinds enige tijd zit daar niet meer de nood tot enig lief bij. Ik kan dat zinnetje nog wat camoufleren, wat aan de bouw sleutelen, mezelf enigszins elitair gnuivend op de rug kloppen (“nouw luitjes dat heb uk weer moooiii gedaan”), maar dat is maar saai om te lezen. Bovendien kan het me eigenlijk niet zo veel interesseren, geloof het of niet.

Miserie en drama daarentegen, dat verkoopt. Noem mij EEN succesvolle serie waar geen drama in zit, en ik trakteer u (misschien) een pint.

De reden waarom ik daar niet over heb geschreven terwijl ik er als het ware in zat is simpel. Het internet heeft al genoeg drama, en er is zeker geen nood aan de zoveelste “boehoe waarom heb ik geen lief post”.

Daar is een reden voor fucker; je bent wanhopig op zoek. Mensen die wanhopig op zoek zijn naar een lief zullen er zelden een krijgen, tenzij ze Miranda heet en dronken is op een feestje. En na drie dagen wordt Miranda buitengezet omdat men nuchter niet met sommige dingen geconfronteerd mag worden en gaat de teller weer op nul voor de volgende klaagpost.

Vrouwen ruiken het als je wanhopig op zoek bent. Als schichtige hinden verdwijnen ze in de coulissen na de eerste stap die je zogenaamd zelfverzekerd binnenzet, maakt niet uit hoe hard ze zelf iemand nodig hebben. En dat is maar goed ook. Het enige wat erger is dan een wanhopige vrijgezel is de wanhopige met lief. Een relatie met het oog op iets beters. Nog met het hoofd ergens anders zitten, hopend dat de ware op een dag gewoon de deur binnen stapt. Niet uit liefde, maar uit gemak ergens instappen.

Ik ben daar gelukkig niet ingetrapt. Ik heb het één keer met iemand moeten uitmaken (de andere keren ben ik gedumpt, bleit) en ik schop nog liever een puppy dan dat ik dat nog eens moet overdoen met iemand, zelfs al zou het een absoluut kreng zijn (dat zou dan wel weer een goed verhaal zijn op café of zo “die trut, dié heb ik eens goed gedumpt zeg”).
Als wanhopige is het zelfs onmogelijk een date vast te krijgen. Het is sowieso als man moeilijker om een afspraakje met een onvermoedend vrouwelijk exemplaar te versieren, want er zit een penis in de weg (ik haat het woord date eigenlijk. Er is een perfect nederlands woord beschikbaar, dat duidelijk aangeeft waar het om draait). In ruwweg één jaar tijd heb ik dus nul, tel ze, nul afspraakjes gehad. Dat is eigenlijk best wel bizar, en naderhand bekeken, grappig. Op het moment zelf natuurlijk is het pure marteling om te zitten wachten op een reactie, maar miserie is grappig dus vermeld ik het maar even.

En rara, sinds ik niemand meer uitvraag, drie keer raden wie er wordt uitgevraagd.

Een paar keer zelfs, maar daar hebben jullie geen zaken mee (het begint hier al persoonlijk genoeg te worden, op een dag wis ik de hele nest en begin ik ergens anders opnieuw) enfin, toch niet iedereen die dit leest.

Maar één persoon die me heeft uitgevraagd is dan weer zo typisch dat het echt iets voor mij is. In een vorige post had ik het over mijn fortuinlijke ontmoeting met een Chileense op mijn werk. Klonk allemaal goed en veelbelovend nee? Maar na het toevoegen aan msn dacht ik er wel anders over. Ik ben uitgevraagd. Maar dan letterlijk. In een combinatie van spaans, gebroken engels en nederlands werd er mij gevraagd hoe oud ik was, of ik een lief had, of ik al kinderen had, en wat ik nog wou doen. De taal, toon (OPEENS ZO BEGINNEN TE TYPEN ZONDER REDEN) en directe manier van aanspreken gaven me eerst een lachstuip en vervolgens een WTF?-moment van niet geringe omvang.

Kennelijk ben ik er nog niet helemaal klaar voor. Ik ga nog een beetje wachten, zonder dat het wachten is.

Serieus hé? Hier is nog een uitsmijter om het goed te maken; voor sex ben ik natuurlijk altijd beschikbaar, ahaha, mail gerust!

Advertenties

4 Reacties op “Liefde

  1. “Vrouwen ruiken het als je wanhopig op zoek bent.” Een waarheid als een koe.

  2. De kunst zit erin een verkouden exemplaar te versieren!

  3. Een Chileense… en je hebt mij niet om raad gevraagd? Die typen met GROTE letters als ze opgewonden geraken. En als ze zoveel vragen is dat een teken dat ze écht geïntereseerd zijn.
    Maak het aan met die Chileense en kom dan hier wonen, ok.

  4. Ze is al terug in Chili, nondedju!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s