Oorlog

Ik ben eigenlijk best wel vredelievend. Ik doe aan meditatie, zie mijn kat en de mensen rondom mij graag, en stort zelfs een bescheiden deel van mijn loon aan verscheidene goede doelen.

En toch heb ik soms zin om met een zwaar machinegeweer iets stuk te schieten. Dit in weerwil van mijn pacifistische neigingen en de weigering om een echt wapen zelfs maar aan te raken (ik ben er bang van).

Dat is iets volkomen begrijpbaars als men mannelijk is. Hoe goed een vrouw ook haar best doet om de man op te voeden en serieus te krijgen, er zal altijd een kleine jongen blijven zitten die graag speelt. Zoals met auto’s computers, modelbouw, filatelie, stenen gooien, x-boxen, gsms en gadgets, de dure dingen die volstrekt geen nut hebben dus.

Omdat ik dus blijkbaar aan het militaire fetish syndroom van Hurst blijk te lijden, ben ik dus maar gaan airsoften. Luchtzacht is een sport (waar ik even om moest lachen toen ik dat overal las, “zoals bowlen en golf ook sport zijn zeker”) die eruit bestaat om in heftige militaire uitrusting het tegenovergestelde team af te knallen. Men doet dit een beetje zoals met paintball, maar de bolletjes zijn veel kleiner, en het belangrijkste, de dingen die ze afvuren lijken net the real thing.

En het was leuk, oh lieve goden, het was leuk. Een hele dag lang (en dit was vorige zondag, dus moest ik er technisch gezien al om zes uur uit) door het bos en de verlaten bunkers van een oud fort hollen met een team van lui die even hard kicken als mij. En de gangen. Door stikdonkere gangen en kamers dwalen, twee verdiepen (?) onder de grond, op de tast, zonder geluid te proberen te maken, met nu en dan een flits van de lamp om je te oriënteren. Ik heb gesniped, geslopen, getijgerd, gespot,vijandelijke posities bestormd, ben weggedoken van vijandelijk vuur, heb kamers gecleared (zoals in de film), mij in greppels geworpen, spurten getrokken en honderden rondjes verstookt.

Tegen zes uur ’s avonds was ik stikop, vuil van de modder en het water, mijn gecamoufleerd overalletje was nat van het zweet en regen en ik voelde me als herboren. Eindelijk een hobby voor mij! De mensen die me kennen weten wel wat ik bedoel. Het was verdorie een jongensdroom die tot leven kwam. En het is een sport. Ik heb een redelijke conditie (ik zeg redelijk) maar nu zijn we twee dagen later en er zijn nog altijd spieren die luidop klagen bij een verkeerde beweging.

En maar goed ook. Ik ben al een tijdje op zoek naar een fatsoenlijke hobby, en na veel gedoe en gemekker heb ik dan blijkbaar toch iets gevonden(dwz, iets op zondag). Met mijn flexibele werkuren is het retemoeilijk iets te vinden dat ik consequent kan volgen, en waar ik niet per sé elke week hoef te staan na een dagtaak van tien uur of meer (ik heb niet echt de intentie om bij een bepaalde club te gaan).

Ik laat Freud hier trouwens netjes buiten, omdat hij eigenlijk best wel een eikel was en die psychologen nu maar eens moeten beslissen of hij wél of niet uit zijn nek kletst. Om de tien jaar van mening veranderen over dezelfde vent is niet echt bevorderlijk voor een tak van de wetenschap die van nature al een beetje wazig is en soms verbeten discussies kan voeren over de meest onnozele dingen (trauma’s van te lezen boeken en te blokken cursussen komen hier boven). Mijn M15 A4 tactical carbine replica is géén fallus, owkay?

Advertenties

Een Reactie op “Oorlog

  1. Als jij het zegt. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s