Moeiteloos

Ik heb boeken verkocht. En weggegeven. Waarom weet ik niet, misschien dat na al die jaren de meditaties daadwerkelijk iets uithalen en ik mij aan het onthechten ben van het aardse bestaan, en ergens op een hoge bergtop zal eindigen, gekleed in een ruw geitenvel. Dan zal ik dappere reizigers die mij opzoeken voor wijsheid wijsmaken dat een goede nachtrust, veel pindakaas en nu en dan een goeie neut rum ’s werelds geheimen zullen openbaren. “Meer is er niet aan jongens, lazer nu maar lekker op”. Lui die voor vage dingen bergtoppen beklimmen verdienen immers niet beter.

Maar toch. De afgelopen 27 jaar heb ik wel degelijk absolute crap verzameld die wel uit het rek mag verdwijnen. Een mooie boekenverzameling zegt iets over je persoonlijkheid, en mijn persoonlijkheid begon een beetje te veel op een slechte star trek aflevering te lijken, waar Kirk een planeet vol lelijke aliens vindt, er dus niks te neuken valt en hij Spock vertelt zijn bek te houden en de hele boel maar naar de verdoemenis lasert. Het werd dus sowieso tijd om het kaf van het koren te scheiden.

Dus zeg maar alle waardeloze nest uit de puberteit mag weg. Dat was dus al raar, omdat boeken op de een of andere manier heilig lijken. Toen ik veel kleiner was had ik de gedachte dat ik later een zeer grote en uitgebreide bibliotheek zou hebben, vol met interessante en klassieke werken, en misschien wel een bureau met een wereldbol erop. Over het algemeen heb ik wel interessante werken verzameld, maar klassiekers zullen het niet zijn. Bovendien, less is more.

Dus maar naar De Slegte, en kijken of ik nog iemand kan gelukkig maken met een oude Stephen King of Ray Bradbury. Of weggeven, als die ze niet aannemen (waarop ik de vraag kreeg of ik kanker had, en dat het creepy was, alsof ik alles aan het wegdoen was voor ik mijn laatste doodsreutel zou uitslaan). Het voelde eerder bevrijdend. Ik kreeg opeens zin om alles weg te doen, cd’s en dvd’s, de rest van de boeken, mijn doos vol oude prullen, brieven en souvenirs te verbranden, en alle ballast te dumpen.

Het zal de lente wel zijn, die aandringt op een grote schoonmaak, in het huis, maar ook in mijn leven, die mij de slaapkorsten van een lange winter uit de ogen doet wrijven en me vult met energie, en een drang om dingen te doen en de laatste onbekende kanten van mezelf te ontdekken.

Kortom, de laatste tijd voel ik me zeer licht en levendig. Au lait!

-Ik heb dus ook nog een redelijk aantal boeken liggen in redelijk goede staat, die ik misschien over Leuven ga verspreiden met de een of andere boodschap erin. Als ik iets leuks kan bedenken en het weer blijft een tijdje goed, begin ik eraan. Kan nog leuk worden.-

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s