Maandelijks archief: mei 2008

BED!

Mijn bed is weg. Ik was eerlijk gezegd ook een beetje geschokt toen ik het hoorde.

Een klein beetje uitleg is vereist, denk ik. Het is namelijk niet zo dat het helemaal in mijn kop is geslagen (zie vorige berichten) en ik ook mijn fundamentele nutsvoorzieningen de deur uitjaag, integendeel. Het betreft mijn bed uit de Antwerpse jaren, dat ik voor acht (!) euro op de kop heb kunnen tikken (een toonzaalmodel zonder lattenbodem, matras of schroevendraaier, dank u, ikea). De daders; mijn ouders, of liever, mijn moeder, die het had weggegeven omdat er een paar kennissen gingen samenwonen en het onding toch maar stof lag te vergaren op zolder. Geen probleem. Fijn. Die mensen kunnen dan ook eens ervaren hoe veel plezier men kan hebben met een inbussleutel, en dat dit plezier na vijf minuten wordt vervangen door gaten boren en pluggen steken.

Waar ik dan wel een probleem mee had was dat het een week of twee geleden weggegeven was, en dat ik het dus afgelopen zondag (moederdag nota bene) met een rustig aplomb in mijn schoot geworpen kreeg. Zonder ook maar eventjes te bellen of het och, ik weet niet, wel ok was voor mij. Mijn béd! Dat ik voor de helft heb moeten terugkopen en me nog veel armkramp heeft gegeven bij het ontwaken (mits enig forceren kon men het omtoveren in een verrassend oncomfortabel enkel bed). Ouders.

Enfin, dat is ook alweer uit het systeem. De afgelopen drie weken heb ik het (verrassing!) druk gehad op het werk, in de mateloze drukte die men kan krijgen als winkels één dag extra sluiten in de week, zodat mensen genoeg mondvoorraad, water, suiker en zout nodig hebben voor een kleine hongerwinter. Ik snap het echt niet. Ik heb nog nooit een feestmaal aangericht ter ere van 1 mei, noch heb ik extreem zwaar gefeest met pinksteren. Het zal de lente wel zijn, die mensen meer doet eten, om er dan later op een strand spijt van te krijgen. Ik klaag niet, ik val eerder af.

Ik slaap ook weer eens slecht de laatste tijd. Ik weet niet hoe het komt, ik lig gemiddeld een uur lang wakker nadat ik in bed kruip. Met als gevolg dat alleen een intraveneuze injectie van de meest gitzwarte koffie mij om zeven uur des morgens met open ogen op het werk doet aankomen. Aah, zelfbeklag, zonder jou zou ik geen stukjes kunnen schrijven (hallo bloggers!).

En vandaag op het werk; “nog geen lief?” ikke; “meuh? Euh, neeje (die van “mijn diepvries zit nog vol” wordt oud)”. “Stuur maar eens een foto door, dan zal ik u een account aanmaken op een dating site” ikke; “buh?”. Min of meer ad verbatim.

Blijkbaar is mijn vrijgezelschap een doorn in het oog van enkele collega’s, hoewel ik eigenlijk niet te klagen heb, behalve als de rokjes soms kort zijn. Ik merk ook maar eventjes op dat ik niet luidop lig te verkondigen van “WELWEL COLLEGA’S HIER STAAT EEN VRIJGEZEL VOOR JULLIE NEUZEN ONGELOFELIJK IS HET NIET??!!!1”. Er wordt altijd verteld dat als je niet op zoek bent dat er wel iemand langskomt en in je hoofd en hart belandt, maar dit voelt me toch eerder aan als in de strot geramd. Kijk, dat rijmt min of meer, en daar hoef ik helemaal geen moeite voor te doen.

Misschien daarom dat ik gepubliceerd wordt in de gazet van ons bedrijf , naar aanleiding van het grote aantal foto’s dat ik bij een bedrijfsbezoek heb genomen. Het ging om een grote importeur van koffie, waarvan foto’s op het bekende adres te zien zijn. Het was eerlijk gezegd wel een droog stukje, zonder één tettenmop (voor ik het vergeet; tetten!).  Dat is wel tof, en zesduizend mensen móeten dat lezen, dus heb ik meteen mijn 15 minutes of fame (Warhol, gij trut).

Mijn bad wordt koud. Ajuus!