Maandelijks archief: juni 2008

Boba Fett

Wel, de laatste pc heeft blijkbaar de geest gegeven. Volg mij in een dapper verhaal over wat er de laatste tijd allemaal misloopt, wat leuker om te lezen is dan die saaie bucht als alles goed gaat.

Er zijn perioden dat alles faalt dus, en ik de mensheid vervloek dat ze in plaats van iets degelijks te bouwen dat een lange tijd meegaat, de eerste de beste brol blijkbaar al voldoet. Wat vervloekingen betreft is het best een goeie, een zondebok kan je beter breed en en met grove generalisaties benaderen. De entropie kan er ook niks aan doen, en ik heb net Fight Club gelezen, dus ik kan het het op een vage manier wel appreciëren.

Hier is mijn lijstje tot nu toe; de pc, wiens kabel naar de adapter miserabel faalt, en ik ergens in de week op straffe van electrocutie zal proberen te fiksen. Dit geeft alleen nog meer druk, vooral omdat mijn huisgenoten na een accidentje waarschijnlijk nooit meer een bbq kunnen houden. Drie fietsen, waar de stukken vanaf vliegen, maar nog min of meer berijdbaar; de mountain bike waar het zadel vanaf zwiept, de bompafiets waarvan een spatbord als een zielige vleermuis naar beneden hangt en de dynamo half is afgesloopt. De werkfiets heeft een kapotte staander, onmogelijk te fiksen omdat de schroef zeer handig op zo’n manier gepositioneerd is dat ik het halve ding uit mekaar moet halen om hem aan te draaien. Het ikea-gordijntje dat ik voor mijn muurkast heb gehangen hangt ook half uit de muur, de plug heeft de geest gegeven. Een scheur in mijn rugzak, een tentje dat uiteen begint te vallen en een roodverbrande rug. Nothing is static, everything is falling apart.

Dat zijn allemaal geen rampen, maar jammer genoeg ben ik op deze manier natuurlijk wel een hoop foto’s en muziek kwijt. Dat van die muziek zal wel karma zijn, vooral als men bekijkt hoe een groot deel ervan in mijn bezit gekomen is, dus laat ik maar blij zijn dat ik niet in een slak aan het reîncarneren ben.

Er zitten der trouwens keiveel op de koer, net als spinnen, die mij soms een geniepige beet geven. In dat opzicht heb je trouwens meer te vrezen van kleine spinnen, omdat de grote soorten vaak niet eens door de huid komen. Gelieve deze uitspraak niet met vogelspinnen te combineren.

Ma-haar, er is ook fijn nieuws natuurlijk. Een beetje in een opwelling besloten om naar het Afro-Latino festival te gaan, zowat de beste beslissing van de laatste paar weken. Mijn laatste slechte beslissing was om AvP requiem helemaal uit te kijken gisteren, want het was een echte stinker van een film. Dat komt ervan als je wil zien hoe het laatste monster de pijp uitgaat. Jezus. En dan zet ik There will be blood af omdat ik te moe was.

In ieder geval was het tof. Het was zeer tof zelfs, omdat ik heel wat mensen nog eens heb gezien, een paar optredens heb kunnen meepikken, geen kater had in de ochtend, een slecht maal in uitmuntend gezelschap heb genuttigd, de zon de zomersfeer de hoogte injoeg, de slaaplaats in de campingcar mijn nachtrust, en ik het dus heel gezellig heb gehad.

Net als pijnlijk, omdat ik ondanks waterman zijnde ook een beetje kreeft ben nu. De zon scheen een beetje te fel op mijn bleke kop en ik heb ongeveer een halve fles aftersun op anderhalve dag er doorgejaagd. Wat mij bezielde om een tanktop aan te trekken (wat mij de nick “bounty hunter” opleverde) en geen hemd in de buurt te hebben zal ook aan voornoemde koperen ploert gelegen hebben. Fuck it, het was lekker warm.

Ondanks alles heb ik nu toch internet, dankzij een geleende laptop van huisgenoot, zodat ik toch niet weerhouden kan worden onzin te posten die iedereen kan lezen!

Hoezee!

En dit is Fight Club in drie minuten en dertig seconden. Hoeft ge die al nie meer te huren zie! (en het boek is eigenlijk zwakker dan de film, vooral door het ontbreken van Ed Norton en Brad Pitt)

Vlot

Iemand heeft me een paar maanden geleden gezegd dat dit een leuk jaar wordt, en dat ik een hoop terug zou krijgen voor alles wat ik al gegeven heb.

De voorbije week daarentegen, dat was afzien.

Ik heb een hekel aan koude tenen, maar hitte bekomt me eigenlijk ook niet goed. Het was vooral de klamme, laffe zwaarte die het em deed, die slapen een onmogelijkheid maakte, en me elke paar uur onrustig wakker schudde met vochtige lakens.

Zaterdagochtend was ik blij dat ik vijf uur aan één stuk had geslapen.

Koppel de hitte aan slaapgebrek, weer eens drukte-wegens-veel-zieken op het werk, zodat er weer overuren gepresteerd werden en ik nog vermoeider was, en het feit dat er een zekere spanning heerste op het werk en ik was zelf in een enigszins kranky toestand de voorbije week. Als kers op de taart kwam er nog een leuke rekening, courtesy van mijn ibo-contract, wat me na veel gedoe te veel was uitbetaald en nu dus lekker mocht worden teruggestort.

Een dip, een dal, een verzinking in de grond, drijfzand zonder bodem, dagen op een vlot ver van land.

En das nu allemaal gedaan, want ik voel me best wel lekker eigenlijk. De makke is dat ik me normaal uit een vervelende situatie plaats, en mezelf eventjes vanop een afstand bezie. Dit is een heel fijne methode die ik iedereen aanraadt die zin heeft voor drama (zoals ondergetekende, en zich daar aan stoort) omdat het vaak de absurditeit van een situatie laat zien. Het maakt de boel lichter, en op den duur leer je van jezelf houden, wat veel te weinig mensen eigenlijk doen (ik heb het over liefde hier, dus ook de mindere kanten zien en die aanvaarden, in plaats van in een egoïstisch huisje te gaan zitten). Maar je hebt zo van die periodes dat dat ook weer niet lukt, dat het ene na het andere komt, en je dus vastzit. Nu moet ik dus orakelen hoe ik daar weer uit gekomen ben door een zeer gerichte wilsinspanning, edoch dan zou ik meer zever verkondigen dan normaal. Ik heb de zondag gewoon tot 13 uur des middags in mijn nest liggen stinken en me bij iedere verstoring weer omgedraaid. Klaar.

Het leven heeft geen handleiding, nul garantie en op het einde krijg je je geld niet terug als het tegenviel. Bovendien ben je dan dood en denk ik niet dat er ergens een ombudsman rondhangt die boven een kopje koffie een luisterend oor zal aanbieden. Hij zal het overigens veels te druk hebben.

Zoek het zelf maar uit. Dat is meer vrijheid dan de meeste mensen aankunnen.