Kniebrace

Verveling is zoiets als vliegen op een paardenkont. Het maakt niet uit hoeveel je er weg slaat, ze komen altijd terug. De redenen voor mijn verveling zullen wel duidelijk zijn, net als mijn voornemen om er niks aan te doen, vanwege het feit dat ik een kleine breakdown op het werk had de vorige vrijdag. Niks zo goed om te laten zien dat je niet onverwoestbaar bent als een goeie schop in de knie van moeder natuur.

Om toch maar iets te doen in plaats van met naar boven gerolde ogen in de zetel te liggen en de tour te beluisteren, maar naar het colora festival gegaan, alwaar er muziek was. Meestal is dit een voordeel op een festival. Alleen een beetje een rare sfeer vond ik, een redelijk klein publiek ook, voor toch een aantal grote namen (of naam alleszins). En hoewel het wel degelijk shakebare muziek was, toch maar niks wilds uitgehaald, vooral omdat me opviel (met mijn nieuw hervonden evenwichts-en ondersteuningszintuig) dat het plein enigszins afliep, zodat ik onrustig stond te schuifelen om de knietjes te sparen.

Daarna naar de giraf, waar een zat mens op tafel stond te dansen (en er vast nog andere marginale dingen gebeurden die ik ben vergeten) en ik op een kruk in een hoek weggedrukt zat, met alle plezier dat daaruit voortvloeit. Nog een stoned en zat persoon tegengekomen met wie ik een tijdje heb gewerkt, met bijhorende conversatie. Dit wil zeggen dat de namen nog eens moesten worden uitgewisseld, en dat er eigenlijk niks wezenlijks is gezegd behalve dat ik weet dat het goed gaat met haar en zij ook dat het goed gaat met mij op een vervelend probleem na. De uitvlucht die ze nam om weg te komen uit deze non-conversatie was ook een goeie, ook omdat ik nog altijd met mijn kont op een kruk geparkeerd zat, met zeer weinig voornemen om op te staan.

Het is ook een tijdje geleden dat ik idioten ben tegengekomen, maar er waren een paar prachtexemplaren die schaamteloos en zeer bedreven in vriend M’s zakken zaten. Dat schokte een beetje, vooral omdat die lui een tijdje bleven rondhangen. Moet men ze dan op de bek slaan of met luider stemme veroordelen? Of moet men zijn zakken tegenwoordig boobytrappen met bolsters en muizenvallen om onverlaten af te schrikken tegenwoordig? Sommige mensen…eugh.

Dat is dan ook het enige spannende avontuur van de laatste tijd, want het grootste tijdverdrijf van tegenwoordig is met mijn neus in een boek zitten, zowat een vergeten hobby. Ik sleur er dan ook een middelgroot boek per dag door, en geniet van dingen die ik al jaren niet meer gedaan heb, zoals wakker worden en een uurtje lezen totdat de blaas echt op springen staat.

Het probleem is dat ik zoveel zin heb om dingen te doen, en bijhorende energie. De dokter heeft me koffie verboden (voor de keelontsteking) en na dan toch een hele kan te hebben gedegusteerd zat ik met nóg meer energie, zodat ik tot een uur of vier wakker was met oncontroleerbare trillingen over mijn bezwete lijf. Een rondje rennen zat er niet echt in.

Gelukkig moet ik morgen werken, en gelukkig voor slechts drie dagen, waarna er twee weken verlof zullen volgen die ik zal inzetten met een goeie lap Gentse Feesten!

Tot dan!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s