Maandelijks archief: augustus 2008

Benefie(s)t(a)

Vrijdag 15 augustus is er een feest in de Blauwe Kater, wat niet veel lui zal verbazen. Wat eerder verbazend is is dat het gaat om een benefiet ten voordele van Peter en Eline, wiens huis jammer genoeg is afgebrand. Ik ken ze niet persoonlijk, maar omdat vrienden van mijn vrienden ook mijn vienden zijn (rare zin, maar ja) maak ik dan ook met veel plezier reclame.

Het betreft een leuk feestje met goede muziek, en aanwezigen kunnen natuurlijk ook een meet ’n greet met mij hebben (verplicht eigenlijk, want ik hou een oogje in het zeil aan de deur of iedereen wel netjes betaald heeft), waar geen bedrag op kan geplakt worden.

Ik verplicht hierbij ook iedereen die ik ken om af te komen, op straffe van pijn, ik stel dan in ruil mijn huis open voor enige uitstedelijke lui die een plek nodig hebben om te crashen (wel eventjes op voorhand laten weten natuurlijk).

Be there or be square!

Gent(se feesten)

Duizenden lijven slingeren zich door een warme stad, al kijkend en dansend, zonder een zorg voor morgen. Aangedreven door bier en muziek zwoegt men zich door de Gentse feesten, al dan niet met succes.

Ik zit, zoals ik al een eeuwigheid lijk te zitten, en zie de mensen komen en gaan. Sommige heb ik al tijden niet gezien.

Ik struikel bijna over een meisje dat stiekem achter een auto in het donker zit te plassen, en loop breed grijnzend voorbij een dealer en klant die een wedstrijdje in nonchalance lijken te houden.

Ik ben bijna vergeten hoe het leven was in deze stad.

Leuven

Leuven kreunt onder de hitte, en het lijkt alsof twee keer douchen op een dag niet genoeg is. Een vriendin laat me haar nieuwe tatoeages zien, en ze zijn mooi. Er worden boeken gekocht, te veel voor een budget, maar de geest is hongerig na al dat zweten. Ik zit nog altijd.

Als we op een terras zitten met een verre vriend die ik later op de week nog terugzie met vrouw en vriendin, kan ik niks anders doen dan genieten en onzin verkopen.

Gent II

Ik sta alweer in de file, en vervloek stilletjes alles waar een motor in zit. Alle leven lijkt groter en sneller te worden, maar hoe kan je dan files verklaren?

Ik eet mijn eerste mosselen van dit jaar, auto’s raken gewassen, we struinen rond in de mediamarkt. Ook dit ben ik bijna vergeten, misschien omdat ik het soms zo kan missen.

Sommige mensen kunnen zoveel geven dat hun hart constant lijkt open te staan. Dat uit zich vaak in de kleine dingen.

Feest

Ik heb last, maar ik ga toch naar het feestje. Hoewel ik niemand echt ken, geniet ik toch. Tegen dat de avond is afgelopen heb ik veel nieuwe mensen leren kennen en veel te veel gedronken.

Ik stort me in een droomloze slaap, en verlies een dag , die veel te laat eindigt.

‘T Stad

Een bus vliegt voor mijn karretje in en ik sta pal op mijn rem om niet als een plek op het wegdek te eindigen. Mijn hart zit in mijn keel en mijn handen trillen. Ik voel me kwaad en machteloos. Ik ben blij dat er een hele afstand zat tussen mij en mijn achterligger.

We lopen rond in de stad, gedreven door oude instincten, een weg die we jaren hebben afgelegd en blijkbaar nog altijd in ons brein ligt. Sommige vitrines veranderen nooit. Volgens een oude afspraak verlopen de conversaties in het engels.

Ik knijp er even tussenuit om een oude kwestie af te handelen, maar je kan nooit verwachten dat iemand jaren aan een stuk op dezelfde plek blijft werken. Ik voel me opgelucht, omdat de zaak niet meer in mijn handen ligt, en droef, omdat sommige dingen aflopen zonder dat je het in de hand kan houden.

Op de terugweg heb ik de snelweg voor mij alleen, en ik rij puur voor het gevoel een tijdje enkel op dimlicht, zodat de lijnen als vage schimmen naast me in het donker verdwijnen. Stom, maar opwindend.

De terugweg/Hond

Er ligt een hond naast de weg bij een bakje voer. Ik stop, omdat deze nobele bekende onbekende weer en wind lijkt te trotseren sinds ik ben begonnen werken. Hij/zij is schuw, en dribbelt nerveus weg, het donker in.

Ik ga slapen met een brok in de keel.