“Is er ergens een plek waar het pijn doet als ik je aanraak?”
“Ja, maar dan zult ge eerst rubber handschoenen moeten aantrekken.”
Er wordt wat afgelachen bij de dokter tegenwoordig. Ik bevind mij op een stuk papier dat discreet zal worden weggemoffeld nadat ik de deur uitstap en contempleer hoe mijn weekend naar de haaien gaat. Dat heet zo; tendinitis, en het doet pijnlijke dingen in mijn knie. Ik ben blijkbaar oververmoeid (wat mijn enigszins tamme houding van de laatste week verklaart) en dat wreekt zich op mijn knie, omdat die blijkbaar al mijn zorgen moet torsen. Dank u, meneer knie, hou eventjes op met aan te voelen als een ballon die op knappen staat en gun mij een zekere, onwankelbare stap.
En dan stap je naar buiten, en op enige afstand hoor je Schapenrock doorgaan, waar je ook net een vrijkaart voor hebt gekregen(ter gebruik omdat ik toch niet meer in thuis ga geraken die avond). Jammer genoeg is fietsen uit den boze, en daarbovenop is de fiets natuurlijk weer in beslag genomen door de mannen met snorren en verbazend weinig humor. Dat heet ironie. “Oh wacht, je mist een afspraak en een feestje? Hier neem deze vrijkaart. Woeps, daar kan je ook niet naar toe. Jammer!” En dan vergeet ik bijna te vermelden dat airsoft ook een tijdje mag wachten.
Langzaam realiseer ik me dat er weer een periode’tje met pech mijn leven is binnengeslopen, en zachtjes hier en daar dingen saboteert. En terwijl ik interessante fluimen lig op te hoesten (de dokter was meteen zo vriendelijk om een keelontsteking vast te stellen), zet ik mijn spreekwoordelijke helm op onder een zwerm van pechduiven. Net als duiven, zit pech in een zwerm die nu en dan op je kop schijt. Zoals ik vast al eens heb opgemerkt bespaart dit tijd en ben je er dan weer voor een tijd vanaf. Het probleem is alleen of de pechtijd voorbij is of dat het nog een tijdje gaat voortduren. Als ik de lichte zwelling op mijn lip bemerk die een koortsblaas aankondigt, vriendelijke dinges die er altijd bij zijn als mijn weerstand keldert, denk ik dat ik het antwoord al weet.
Langs de andere kant heb ik er een huisdokter bij, die wél gevoel voor humor heeft en dicht in de buurt woont. Bovendien hebben enkele dagen platte rust de vermoeidheidsdemonen uit mijn lijf verjaagd, en voel ik me dus wel lekker, behalve als ik moet slikken, ademenen, hoesten, eten of drinken. En was ik thuis om postpakketjes te ontvangen, waarvoor ik anders weer… enfin, positief denken vereist een zekere inspanning als men zich verveelt.
Mensen botsen trouwens veel tegen je op als je je minder voelt. Let maar eens op. Als ik gewoon op straat loop heb ik weinig last van andere lui, zeker niet als ik met verbeten blik de stoep afbuldozer. Toen ik mijn fiets (met de bus, eikes) ging halen was ik blijkbaar vogel voor de kat. Uit principe heb ik dan maar een oud vrouwtje de goot ingekacheld, om eventjes een voorbeeld te stellen. Mensen gingen opeens weer netjes opzij.
De les die we hieruit kunnen leren is dat aggressie, in beperkte en gecontroleerde mate toegepast, nog best wel zijn nut heeft dus.
P.S. ik hou bewust mijn bek over politiek op dit moment, omdat dat nog saaier zou zijn dan bovenstaande schrijverij. Peace out!
